Vakantie…. het stond bij mij altijd synoniem aan relaxen….! Totdat ik voor het eerst met mijn gezin op wintersportvakantie ging. Dat was even hard werken! Ik ben er nog moe van. Maar wel voldaan….

Voordat je een keer met alle kids op de piste aan het genieten bent van het daadwerkelijke skiën of snowboarden is je portemonnee ook al ‘iets aan de lichte kant’;-). En dan heb je nog niet 1 cm geskied of gesnowboard. Na de nodige ski uitrusting bij de lokale skiwinkel te hebben gehuurd voor de duur van de vakantie (een rib uit je lijf!… man… dat is nog eens leuk verdienen!) is het dan toch tijd om ingedeeld worden voor de lesjes. En ook dat is wederom een rib uit je lijf (je gaat er bijna voorover van hangen met al die missende ribben 🙂 )

De indeling van de klassen leidde er in ons geval toe dat we bijna allemaal in andere klasjes zaten (behalve de oudste twee snowboarders). Alhoewel het soms wel eens als rust ervaren kan worden dat de kids bezig gehouden werden de gehele dag, was dat toch even wennen…. je hebt ze ten slotte bijna de hele vakantie niet om je heen!

Maar goed….. toch maar even concentreren op mijn eigen progressie, mijn eerste schreden in de wereld van wintersport…. Goh… ik dacht toch dat ik de techniek best wel onder controle had, na 5 lessen op de loopband in eigen land! Maar dan sta je ineens op de piste….! Black-out! Jemig, toch best stijl! Dat is wel het nadeel van skilessen leven als je al iets ‘op leeftijd’ bent… .  Want ja… naarmate je ouder wordt wil je toch die vooruitziende blik koesteren, wat je skiën niet bevorderd!

De kids hadden hier helemaal geen last van! De competitiedrang van de jongste kwam goed tot uiting… hij ging als een malle de berg af, om onderweg af en toe even afgeleid achteromkijkend een sneeuwkanon te bewonderen, om toch op tijd nog bij te sturen, nadat de skijuffrouw hem even weer even attendeerde op het feit dat hij aan het skiën was. Zijn zus had na een ietwat enerverende eerste dag (met z’n drieën zonder les even net een piste te ver gaan, om er vervolgens niet meer af te durven…!) al haar angst opzij gezet en ging ook die piste af, maar waar de jongste vooral het snelst wilde zijn, dacht zijn zus… het kan ook beheerst en netjes!

En dan de twee oudste jongens. Die voor het eerst gingen snowboarden. Angst?! Dat is voor…… De snowboard leraar gaf al aan… “Zij hebben echt aanleg! Ze kunnen zo zelfstandig een zwarte piste af”. Trots!

Daar waar mijn wederhelft alleen maar een beetje zijn skikunsten moest ‘reviven’ moest ik er met nul ervaring gewoon aan geloven. Na 5 dagen lessen (met een dieptepunt op de vierde dag: black out, hoe ging het ook alweer, dalbeen stuurt, heup in…. uhm) was ik er uit! Je moet de berg af willen! Niet moeten! Gewoon gaan…. het kind in je terug laten komen, niet te veel over consequenties nadenken, vertrouwen op je kunnen! En daar ging ik! Een dalafdaling… helemaal terug naar beneden! Wat een overwinning! Kom maar op met die wintersportvakantie… ik ben helemaal klaar voor volgend jaar…. Alleen mijn portemonnee nog niet… 🙂

Pin It on Pinterest

Share This